Pauwlien stelt zich voor

Krabbel, krabbel, kras… daar is de Krijtjestuin!

Hoi, ik ben Pauwlien!
Ik ben een pauw. En ik ben bijna zeven.
Zie je mijn kuif? Drie bolletjes. Tel maar mee: één, twee, drie.
En kijk eens naar mijn staart. Zeven grote veren, met op elke veer een rond oogje.
En dit zijn mijn krijtjes. Rood, geel, blauw, groen en nog veel meer.
Allemaal krijtjes, voor jou en voor mij!

Als ik kleur, gaat het zo: swiesj-swoesj.
Doe je mee? Zwaai je armen maar. Swiesj-swoesj!
Overal waar ik kleur, wordt het vrolijk.

Vandaag wil ik iets heel moois maken.
Een grote welkomstplaat. Voor jou!
Want jij bent nieuw in de Krijtjestuin.

Maar het is herfst.
De lucht is grijs. Het pad is grijs.
Zelfs de pompoen is een beetje grauw.
"Dat maak ik kleurig," zeg ik. "Alles tegelijk!"

Swiesj-swoesj, pauwenstaart,
kleur de tuin, het is het waard!

Ik zwaai en ik zwaai.
Het pad wordt roze. De pompoen wordt blauw met stippen.
Het hek wordt geel. De vijver wordt een beetje paars.
En… oeps.
Daar zwemt Bas de otter. Hij heeft nu een groene neus.

"Pauwlien," zegt Bas langzaam. "Waarom is mijn neus groen?"
Ik giechel. "Buiten de lijntjes? Dat is ook kunst!"
Bas kijkt scheel naar zijn neus. Dan lacht hij ook.
"Rustig maar," zegt hij. "Eerst even denken."

Maar ik denk niet. Ik wil verder. Alles tegelijk!
Ik zwaai nog harder. Swiesj-swoesj-swiesj!

Dan gaat het waaien.
Woesj!
De bladeren dwarrelen op.
En mijn krijtjes… die vliegen alle kanten op!
Ze rollen in de bladeren. Weg zijn ze.

Mijn staart is ineens heel stil.
"Mijn krijtjes," zeg ik zacht. "Nu kan ik de welkomstplaat niet maken."

Dan ritselt er iets in de bladeren.
Snuf, snuf.
Daar is Fenna de fret!
Ze springt omhoog met een krijtje tussen haar tandjes.
"Kijk wat ik heb gevonden!"
Hup, weer de bladeren in. Hup, weer eruit.
"En nog een! En nog een!"

Op mijn kuif kriebelt iets.
Dat is Lotje, het lieveheersbeestje.
Lotje is heel klein. Maar zij ziet alles.
"Ik tel mee!" piept ze. "Eén, twee, drie… Daar ligt er nog één! Onder de pompoen!"

Bas klimt uit de vijver.
"Ik bouw er wel iets voor," zegt hij.
Hij pakt een oud bloempotje en zet het op het tafeltje.
Plok. "Een bekertje voor je krijtjes. Dan waaien ze niet weg."

Ik kijk naar mijn vriendjes.
Fenna zoekt. Lotje telt. Bas bouwt.
En ik? Ik wilde alles tegelijk. En alles alleen.

"Zullen we de welkomstplaat samen maken?" vraag ik.
"Ja!" roept Fenna.
"Ja," zegt Bas rustig.
"Ja-ja-ja!" piept Lotje.

We gaan om het ronde tafeltje zitten. Op het kleedje.
Fenna, Bas en ik pakken elk één krijtje. Stap voor stap.

Swiesj-swoesj, pauwenstaart,
samen kleuren, dat is het waard!

Fenna kleurt de letters oranje.
Bas kleurt een blauwe vijver.
Lotje stapt door het krijtstof. Overal komen kleine stipjes. Tik, tik, tik.
En ik maak een bloem met zeven blaadjes.
Precies zoveel als mijn veren.

Een beetje buiten de lijntjes? Ja hoor.
Maar dat is ook kunst.

Op de plaat staat: WELKOM IN DE KRIJTJESTUIN.
We hangen hem aan het hek. Voor jou.

Swiesj-swoesj, pauwenstaart,
jij hoort erbij, dat is het waard!

Dan zie ik iets in de bladeren. Iets ronds en van papier.
Lotje kruipt erheen. "Wat is dat?"
Fenna snuffelt. "Dat is een lampion!"
Een lampion? Dan is het bijna Sint-Maarten!
Volgende week gaan we lampions maken. Kom je ook?

Pak je krijtje, kleur maar mee!
Kleur de welkomstplaat van Pauwlien. Welke kleur krijgen haar zeven veren?

Krijtje neer, boekje dicht. Tot de volgende keer in de Krijtjestuin!